آسمان روز، بیستوهفتمین روز در ماههای ایرانی
آسمان روز، نام روز بیستوهفتم در ماههای ایرانی است. این روز به ایزد آسمان تعلق دارد که نگاهبان آسمان (سپهر) و در بند کنندۀ دیوان است.
آسمان در زبان اوستایی و فارسی باستان اَسمن asman، در پهلوی ساسانی آسمان āsmān، در بیشتر شعبههای زبانهای ایرانی و فارسی نیز با همان تلفظ زبان پهلوی (اغلب بدون حرکت پس از s و گاه با حرکت) است. در فارسی نو نیز این واژه آسمان āsmān است که در هنگام گفتار آسِمان āsemān گفتهمیشود. اَسمَن در فارسی باستان به معنی سنگ است و ظاهراً صلابت دیداری آسمان یا اینکه چون آسمان، نخستین آفرینش گیتیک بود، موجب شده که این نام را بر آن بنهند. تفسیر ساختار آسمان به آس+ مان (مانند آسیا)، درست نیست.
آسمان، نخستین آفرینش هُرمَزد در پهنۀ گیتی بود. اهریمن در نخستین مواجهه با هُرمزد، سه هزار سال به مدهوشی افتاد. پس آن گاه، هرمزد، مینوی هستی را پیکر گیتی داد و از گوهر خود که روشنی بود، چهار عنصر را آفرید. سپس از قطرۀ آبی زلال چون اشک، آسمان را آفرید و از گوهر آسمان، آب را آفرید و از گوهر آب، زمین را آفرید و سپس شادی را به میانجی آسمان در زمین آفرید. آسمان نه تنها از ایزدان کهن ایرانی، بلکه از ایزدان کهن همۀ تبارهای هندواروپایی است. او در نگاه هندواروپاییان، مبدأ روشنی و گرمی است و ممکن است که در ابتدا، این پیکرۀ گرم روشن، تنها خدای هندواروپاییان بودهباشد که بعدها در موجودیتهای فلسفیتر مانند هُرمَزد یا موجودیتهای پیکرینهتر چون میترا، زئوس و ... تجلّی یافته باشد.
پیگیری در تلگرام: رسانۀ ایرانشهر
