اَرد روز، بیستوپنجمین روز در ماههای ایرانی
اَرد روز، نام روز بیستوپنجم در ماههای ایرانی است. این روز به ایزد ارد تعلق دارد که نگاهبان نظم و راستی و فزایندۀ آسایش و بخشش و پاداش و برکت و توانگری است.
اَرد در زبان اوستایی اَشَه aša، در فارسی باستان اَرتَه arta و در پهلوی ساسانی اَرد ard است. معنی این واژه در اوستا، خواسته و دارایی و توانگری است و دستکم از روزگار هخامنشیان به سان ایزد راستی و درستی، ستایش میشدهاست. نام او در ریختهای گوناگون و با اشتقاقها و ترکیبهای فراوان، در همۀ تبارهای هندوایرانی حضور دارد و این نشانگر توجه ویژۀ آریاییان به نظم، راستی، درستی، توانگری و آسایش است. اردوان، ارتاباز، ارداویراف، اردیبهشت، اَرته، ریتا، اَشَه، اَشَه، اَشی، اَشَوَن و اَشو، نمونههایی از حضور پرشمار این ایزد در میان آریاییان است. ارد روز، یادآور این آموزۀ ایرانی است که مردمان باید در گیتی برای تولید ثروت و کسب توانگری همراه با آسایش و آرامش درونی بکوشند. در این روز، شادی کردن و جامۀ نو بریدن و خریدن هر چیز تازه توصیه شدهاست و در این باره در اندرزنامههای ساسانی آمدهاست: «هرچیز نو بخر و اندر خانه بر». همچنین ارد روز، از روزهای فرخندۀ تاریخ مردمان ایرانی و بلکه مردمان جهان است و روزی بود که سرایش شاهنامه کامل شد:
سرآمد کنون قصۀ یزدگرد
به ماه سفندارمذ روز ارد
(حکیم فردوسی)
پیگیری در تلگرام: رسانۀ ایرانشهر
